Vreedzaam protest tegen zwerfvuil

de 10 mooiste momenten in foto's

2012-02-29T12:02:00.000+01:00

toen we onze actie t-shirt lieten bedrukken. Hier was het ijskoud maar ik moest en ik zou absoluut met mijn nieuwe t-shirt de baan op... zwerfvuilruimen:niet voor sissies :)

het zwerfvuil ruimen aan de schoolpoort levert onvergetelijke momenten op. De verbaasde blikken van de kinderen en jongeren zijn soms onbetaalbaar. Hier een korte adhoc-opruimactie met leerlingen van Stella Maris die 'voor straf' de stoep moeten opruimen. Hun verbazing toen ik daar stond om mee te helpen...

ach mijn rolcontainer en ik... het is 'dik aan' :)) Ik zou hem niet meer kunnen missen... al veel plezier mee beleefd. Dit soort gepimpte container laat mijn acties nooit onopgemerkt voorbij gaan (en laat dat nou net de bedoeling zijn)

onze allereerste gezamenlijke opruimactie op 30/10/2011 Ik stond versteld van de hoeveelheid troep die we in korte tijd met een tiental vrijwillige opruimers hebben kunnen verzamelen...

na de opruimactie van 3/12 stonden er maar liefst 14 bomvolle zakken bijeengeruimd vuil voor onze gevel... die avond en nacht heb ik wel 20 keer door het raam gekeken of ze er toch nog wel stonden ;)

het gevoel dat je mensen kan aanspreken en inspireren om ook mee de handen uit de mouwen te steken dat is zeker en vast de grootste opsteker uit 6 maand vreedzaam protest tegen zwerfvuil!

het aanklagen van dit sluikstort in het hartje van de Idyllische Ardennen is één van de eerste wapenfeiten van VPTZ... ze hebben het uiteindelijk weggeruimd...

het was zo'n zalig gevoel toen de visitekaartjes arriveerden... een uit de hand gelopen hobby :)

wat mij ook bijblijft is het ongelooflijke opruim-enthousiasme van alle kinderen die hebben meegeholpen bij onze opruimacties... zij vliegen er echt in!

buiten zijn, een frisse neus halen, iets nuttig doen, leuke ontmoetingen op straat met 'collega'-ruimers, mensen die hun duim opsteken vanachter hun stuur, die kushandjes werpen, vuilnismannen die zwaaien vanop hun truck, gewoon het op straat zijn en proberen mee een verschil te maken... dat is het allergeweldigste aan VPTZ

6 maand vreedzaam protest tegen zwerfvuil (VPTZ) : hoe het allemaal begon

2012-02-27T15:36:00.000+01:00

beste sympathisanten van VPTZ en lezers van mijn blog,

Vreedzaam Protest tegen Zwerfvuil viert deze week haar 6de verjaardag. 6 maand. Het lijkt -zonder overdrijven- 6 jaar want er is in die paar maanden ZO veel positieve verandering in gang gezet dat ik het zelf soms amper kan geloven.

Ik kan mij nog die zondag 28 augustus 2011 herinneren waarop ik een youtube filmpje zag van Peter Smith van KLEAN dat mijn hele leven op z'n kop heeft gezet. Toen ik er naar keek, voelde ik al dat deze boodschap iets in mijn binnenste deed opflakkeren : herkenning, een vuur en een passie. Het zinderen van een gelijkgestemde tot mijn ziel... Ik ben altijd al 'groen' geweest. Als kind al. Dol op plantjes en bloemen. Met mijn neus op de grond om te zien wat daar allemaal leefde : mieren, kevers, torren,... Als een bromvlieg ter ziele was gegaan en levenloos op de waterton dreef, jankte ik de ogen uit mijn kop. Ik heb een absolute zwak voor de natuur en mijn hart breekt in duizend stukken wanneer de natuur lijdt (weze het een boom, een zee-meeuw of de oceaan).

youtube film van KLEAN (inspirator van onze eigen project)

Ik heb alle respect en alle sympathie voor mensen die hun straat poetsen. Hun werk verdient alle lof. Nadat ik na het zien van Peter's film zelf mijn straat inging om op te ruimen wist ik al na een paar meter... dit wordt meer. Dit project wordt voor mij meer dan alleen maar mijn eigen straat poetsen. En zo geschiedde.

Ik begon deze blog. Ik begon de facebook pagina van vreedzaam protest tegen zwerfvuil. Er kwam meer en meer respons op straat. Meer sympathisanten. Toen organiseerden we de eerste gezamenlijke opruimactie. Toen begon ik de Engelse blog en de Engelse facebook pagina (peaceful protest against litter). Door het vele opzoekwerk op internet en de vele (internationale) contacten met gelijkgestemde zielen laaide het vuur hoger en hoger op.

En nu zijn we hier. Vlak voor de verjaardag van 6 maand ben ik bezig met de organisatie van de opruimactie District Merksem gepland in het weekend van 24 en 25 maart (in het kader van de What's up? Clean up! campagne onder leiding van ambassadrice Kim Gevaert). Ik engageer mij ook voor een nationale Clean up campagne (in navolging van de Let's Do It World organisatie) maar daarover later meer. Want nu ben ik weer met reuzensprongen beland bij vandaag en de toekomst maar het opzet was het te hebben over : "hoe het allemaal begon". Hieronder zien jullie de foto's van onze allereerste opruimacties. Toen had ik nog niet eens mijn gepimpte container en mijn zwerfvuil-grijpstok. Met een gewone plastiek zak en een plastiek handschoentje de straat op :) Wees gerust : dat plastiek handschoentje hebben we na één keer volledig afgezworen (wegens milieu-belastend) ... Leve de grijpstok!

onze allereerste vangst

Ik wil iedereen bedanken die ons heeft gesteund in dit bijzondere project. Misschien heb je deze blog gevolgd, ben je fan geworden van onze facebook pagina, misschien heb je mee helpen opruimen of heb je op een andere wijze je steun en sympathie betuigd... echt waar : hartelijk dank daarvoor. Het is niet onopgemerkt gebleven en het geeft mij de moed en de steun om enthousiast door te gaan op de ingeslagen weg. Meer dan ooit overtuigd van de boodschap : "verbeter de wereld, begin gewoon zelf".

Hartelijke groeten,
Eef

"we doen heel wat voor een propere stad" (Antwerpen)

2012-02-22T18:21:00.000+01:00

Onder de slogan "we doen heel wat voor een propere stad" zet de stad Antwerpen haar inspanningen voor een opgeruimde stad in de kijker. En terecht! Ik wil via deze blog een lans breken voor de inspanningen die inderdaad op het terrein gebeuren. Zichtbaar.
Laatst was ik op een zwerfvuil-opruimronde -vrijwillig met mijn afvalgrijper en rolcontainer - en ik was nog geen twintig meter de deur uit of ik zag een hele groep "witte tornado's" even verderop in een zijstraat. De mannen te voet vegen de rommel tot in het midden van de straat zodanig dat de volgwagen de troep via de draaiende borstels kan opzuigen. Ik ben een endje met hen opgetrokken omdat ik volgens mijn plan ook die kant op ging. Natuurlijk kunnen zij met die werkwijze niet ieder papiertje of blikje uit de goot plukken. En eerlijk gezegd - en met alle respect - ondervind ik aan den lijve dat heel veel troep zich eigenlijk bevindt in de voortuinen van mensen. Velen vegen hun eigen stoep. Alle krediet aan die mensen. Maar heel velen doen dat niet. Hun voortuinen puilen dan uit van de bijeengewaaide troep die, toegegeven, van een ander is en daar komt aangewaaid of wordt neergegooid. Maar je kan niet verwachten dat de stadsdiensten met een grijpstok elke voortuin gaan uitkammen. Ongeveer de helft van het zwerfvuil dat ik op een tocht verzamel grijp ik -vanop een afstandje (want ik wil op niemands terrein komen) uit voortuinen of opritten. Met mijn grijpstok kan ik vaak nog vanalles bijeen scharrelen vanonder struiken aan de rand van de stoep. Dan denk ik :"graag gedaan". Natuurlijk vind ik dat iedereen zijn eigen oprit en voortuin moet proper houden, hoe ellendig het misschien ook is dat anderen die troep er gooien, maar als zij het laten liggen, waait het bij de volgende storm de straat op... en van wie is het dan? Ik vind dat mensen met twee gezonde armen en twee gezonde benen en een portie gezond verstand niet moeten zitten wachten tot een ander de troep na hen opruimt... weze het stadsdiensten of vrijwillige zwerfvuilruimers...
Bon, terug naar de stadsdiensten. Na deze ploeg vegers kwam ik een uurtje later weer een veegwagen tegen in een andere hoek van Merksem. We zwaaien altijd een keer als "collega's" onder elkaar.
Intussen werd ik hier en daar nog voorbij gereden door wagens van 't Stad die de openbare vuilbakken kwamen uitlegen. Ik ontmoette ook een team van "beëdigde ambtenaren" die enthousiast in een stapel sluikstort aan het graaien waren... Ik liep even langs en vroeg of ze succes hadden in hun zoektocht. Eén van hen hield een grote plastiek zak op waarin stukken piepschuim zaten. Hij zei :"kijk van een nieuw geleverde koelkast" en wijzend "en daar staat de oude". Effectief. Nieuwe koelkast gekocht : de oude op de stoep gezet en de verpakking met piepschuim en alles van de nieuwe aanwinst gewoon bij de hoop op straat gegooid. Je zou denken "er zijn grenzen" maar voor sommige mensen blijkbaar niet. Hij vervolgde dat ze in de rommel het adres hadden gevonden van de leveranciers van de ijskast en dat ze via die leverancier een adres en naam hadden van degene die de aankoop had gedaan. BINGO!!! En dan dames en heren maken we toch een vreugdedansje van oprecht plezier. Het is een huzarenstuk om een sluikstorter te kunnen klissen, een job van engelengeduld om met je neus in andermans vuilzakken te moeten gaan zitten (dimensies aan de troep) en dan eindelijk er één bij de lurven te kunnen vatten... awel ik kon alleen maar delen in die mens zijn oprechte trots en blijdschap. Antwerpen doet heel wat voor een propere stad... inderdaad. Als je eens de moeite wil nemen om er oog voor te hebben, dan kan je ze aan het werk zien, elke dag. Een beetje respect zou niet misplaatst zijn. Zwaai eens naar die mensen, steek je duim omhoog, spreek hen aan. En vooral! Gooi niets op straat en zie je toch wat liggen, raap het gewoon even op en gooi het in de vuilbak. Het is echt kinderspel... Ik zei : "respect voor het werk dat jullie doen". Hij zei : "dank je wel"...
Een paar uur op straat en weer heel wat gezien en gehoord en gedacht. En blij om mijn kleine steentje bij te dragen.

Eef

vreedzaamprotesttegenzwerfvuil op FACEBOOK

vreedzaam verlangen naar de lente

2012-02-16T10:49:00.002+01:00

Hebt u het ook zoals ik? Het diep verlangen naar de eerste lente-stralen? Weer getsjilp in de ochtend, kirrende duiven, hofmakende merels, bottende bomen, ontkiemende zaadjes, frisgroen blad... na al deze winterblues. Het duurt al lang. Eerst de wind en storm van begin januari. Dan een korte onderdompeling in de 'ijstijd' en nu weer regen, regen, regen.
Ik wil zeer dringend weer zwerfvuil ruimen. Acties op touw zetten met buren en sympathisanten. Er op uit met container en grijpstok. Ik ben niet vies van wat vuil (vanzelfsprekend!) maar er is één iets echt ontmoedigend en dat is KLETSNAT zwerfvuil. Dat drupt langs de vuilzak in de container. Grijp je er naast of laat je het vallen, dan spat het op mijn opgeblonken gepimpte container. Of je start vol goede moed in een zonnetje en op een paar kilometer word je ineens overvallen door een plensbui en raakt alles doorweekt. Dus ik zit- zoals veel mensen- te wachten op een 'veilige' dag of een 'veilige paar uurtjes'. De lente kan niet snel genoeg daar zijn... voor het getsjilp en het gekir en de tintelende lente-sensaties uiteraard... maar ook om er -eindelijk- in mijn actie-tshirt op uit te trekken...

Verwachtingsvolle groeten,
Eef

imago licht en schaduw...

2012-02-01T19:36:00.003+01:00

Ik las ooit eens een spreuk : "niets wordt zo vast geloofd als datgene waarvan we het minste afweten".
Vandaag circuleerde een filmpje over het internet zoals alleen filmpjes over het internet circuleren met de snelheid van het licht en een vaak even lange schaduw.
Het was een filmpje waarop te zien was hoe mannen van de vuilkar zowel blauwe pmd-zakken als witte restafvalzakken in één laadbak van een vuilkar gooiden. Iemand die dit zag gebeuren, had het gebeuren gefilmd. Vast vanuit een zelfde verbouwereerdheid als die ik had toen ik het filmpje zag. Een reactie van : "alé dakananie" Ontzetting, ongeloof, gevolgd door een felle steek van onrechtvaardigheid onder woorden gebracht in kreten als "we zullen wij wel sorteren"...
De reactie van Stad Antwerpen bleef niet lang uit. Het ging om een zeer uitzonderlijke niet-selectieve ophaling omwille van het vermijden van overlast omdat er maandag staking was geweest. Ik was blij met hun reactie, blij met hun rechtzetting. Maar hoeveel schade wordt hiermee berokkend aan de perceptie van de netjes en braaf sorterende burger.
Respect voor al die vuilnismannen en -vrouwen. Respect voor hun dagelijkse inzet om onze stad proper te houden. En dan gebeurt zoiets. Dan kan je toch alleen maar denken : "zonde, echt zonde".

Het weerhoudt mij er alleszins niet van om keurig verder te sorteren. Ik hoop u ook niet...

Eef

een blauwe lucht, een rode zak... een kortverhaal in beelden

2012-01-31T17:10:00.000+01:00

Op een opruim-tochtje kom ik geregeld collega's tegen van de stadsdienst... dat is altijd een leuk treffen. Zij in hun oranje outfit en met schop en borstel en ik met mijn witte rolcontainer en afvalgrijper. Dit is Nicole die zo vriendelijk was even te poseren voor de blog... :)

Nicole Stadsvegers Stadsreiniging Stad Antwerpen District Merksem

De eerste peuk gaat er in...

Door het stormachtig weer van begin januari heb ik nog niet erg veel opgehaald tot nu voor de 1 ton uitdaging... nog heel wat werk aan de winkel :)

De peuken dampen in de koker... wist je dat er in de filter van een sigaret massa's stoffen zitten die hun toxische lading afgeven op het moment dat ze in contact komen met een natte ondergrond (een natte stoep, nat zand op het strand enz.) Echt een explosief, giftig goedje... Het wordt om die reden ten stelligste afgeraden om peuken van de grond met je blote handen aan te raken...

Je ziet ook heel wat moois zoals deze voorbodes van de lente die fier hun kopjes richten naar de zon...

Twee kindjes brengen met hun fiets oude flessen naar de glascontainer. Plots herken ik het meisje dat eind oktober had meegeholpen met onze opruimactie van het plein... Laura. Ik zie dat er een gebroken bokaal tussen het glas zit dat ze mee hebben. Die heb ik dan zelf in de container gegooid. Zonder aarzelen mikken ze de doorzichtige flessen en de groene flessen in de juiste gaten. Jong geleerd... balancerend op haar typische meisjesfiets met plastiek balletjes-spaken gaat ze er weer vandoor.

Een dame met haar dochtertje achterop de fiets komt me tegemoet gereden en excuseert zich dat ze toch niet bij de laatste opruimactie was ook al had ze gezegd dat ze erbij zou zijn... Een koppel op de fiets houdt halt -want ze vallen bijna om in een poging om te lezen wat er allemaal op de container staat geplakt. Het wordt nog een leuk gesprek. Er zijn heus mensen met het groene hart op de juiste plek. Dat stemt mij vrolijk en optimistisch.

Aan Sportclub De Rode Loop help ik de terreinverzorgster een handje door met mijn grijpstok de blikjes uit hun perkje aan de ingang te plukken. Intussen zie ik uit mijn ooghoek iemand van de stadsreiniging blikjes en flesjes van het grasveld rapen. De zon straalt, de lucht schijnt of vice versa en iedereen draagt zijn steentje bij voor een propere buurt. How great is that? Diepe zucht :)

Maar het allerfijnste gevoel is toch wel deze bomvolle rode zak als trofee... Ik ben besmet met het virus en ik wil er nooit meer vanaf :))

Zonnige groet,
Eef

intussen dus zo'n 30 kilo zwerfvuil geruimd in 2012... wordt vervolgd

meer weten? www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil
contact : vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com

De handen in elkaar met Jeugddienst Merksem

2012-01-20T16:08:00.001+01:00

Ben vandaag op bezoek geweest bij de Jeugddienst Merksem op hun gloednieuwe locatie in het prachtige kasteel van Bouckenborghpark. Ik werd hartelijk ontvangen door Johan en samen hebben we bekeken hoe vreedzaam protest tegen zwerfvuil kan samenwerken met de Jeugddienst en met jeugdbewegingen in Merksem.
Hoe kan je zwerfvuil-ruimen verpakken in een ludiek, amusant, speels kleedje om jongeren enthousiast te maken om mee te doen... Hmmm, ik heb al een paar ideëen... Ik ben ook uitgenodigd om dat plan dan te gaan toelichten op een eerstvolgende Jeugdraad. Mooie vooruitzichten. Alle suggesties rond spelvormen zijn van harte welkom :)

Hartelijke groeten,
Eef

Scouts 26 Merksem en hun antwoord op zwerfvuil

2012-01-16T13:21:00.000+01:00


Scouts 26 Sint-Eduardus Merksem

Deze ongelooflijke kanjers mochten wij ontmoeten op een zonnige zondag in Runcvoort Park Merksem. Maar wacht even terugspoelen.

Zondag 15 januari. Eindelijk in lange tijd nog eens een zonnetje aan de blauwe hemel. Mijn vriend moet eigenlijk naar het voetbal maar kan nog wel even snel mee over en weer naar het park. Ik wil namelijk (nu het mooi weer is) een actie-foto van mezelf om te gebruiken op deze blog of mijn pagina. Handig dat hij dan mee is als fotograaf. We gaan niet uitgebreid opruimen (afspraak!) maar nemen toch voor alle zekerheid een rode zak mee en een afvalgrijper (er zou toch maar eens afval kunnen liggen...).

In het park is er een scouts beweging heerlijk aan het ravotten. Het jonge volkje rent enthousiast rond op het gras en tussen de struiken. Sommigen houden een boterhammenpauze. Wanneer we een groepje kinderen passeren, vraag ik of zij misschien nog afval hebben voor in de zak. Een paar meisjes beginnen in hun jaszak te scharrelen, bereidwillig op zoek naar een verloren snoepwikkel, terwijl een jongetje nieuwsgierig vraagt : "is het voor een wedstrijd?" ... We wensen de kinderen nog veel plezier met hun spelnamiddag en zetten onze tocht verder op weg naar huis want mijn vriend moet nu wel stilletjesaan vertrekken...

Wanneer we al een heel eind op weg zijn naar de uitgang van het park, komt ons ineens een meisje achterna gerend met in haar handen een paar papiertjes die ze nog heeft kunnen verzamelen. Je hart smelt weg als zo'n kindje speciaal dat hele eind nog achterna komt gerend. Marie. In haar kielzog Joshua. Ook met een handvol prulletjes. Blijkbaar brengt dit de leider (akela moet ik eigenlijk zeggen) op een idee want ook hij komt aangelopen en vraagt of ze anders even met de kinderen kunnen helpen om tussen het struikgewas op de heuvel op te ruimen. Mijn vriend en ik wisselen een snelle blik (het voetbal). Maar hoe zouden we niet dit hartverwarmende, genereuze aanbod met al onze armen omarmen?

Zo gezegd, zo gedaan. Niet veel later ben ik voor het eerst van mijn leven deelgenoot van een heuse scouts-formatie. Geel-veel! Blauw-trouw! Rood-groot! Groen-koen! Schit-te-rend :) Op het fluitsignaal stormen de kinderen alle kanten de bosjes in op zoek naar troep. Trots komen ze aan met plastiek flesjes en blikjes. De stapel groeit. Er wordt net niet gevochten om de afvalgrijper ;) Het slaat mij altijd met verstomming hoe geweldig enthousiast kinderen zich storten op het opruimen van zwerfvuil... iets waar veel volwassenen hun neus voor ophalen. De kinderen maken er een spel van (een wedstrijd) en vanuit het struikgewas klinkt zelfs een geïmproviseerd strijdlied : "wij willen schoon, wij willen schoon".

Een magisch moment voltrekt zich weer maar eens met een project, een doel, een uitdaging rond zwerfvuil. Ik herinner mij zelf nog de 'bominslag' toen ik geraakt werd en geïnspireerd om te gaan opruimen. Het diepe besef van 'ik moet iets doen, niets doen is geen optie meer'. Als je dan op een doorsnee zondag blijkbaar het vonkje van inspiratie hebt kunnen doorgeven als is het maar voor even aan een groep kinderen en hun drie leiders... vanuit welke intentie of insteek die hulp ook is ingegeven (helpen, samen iets leuks doen, een steentje bijdragen, een proper park om in te spelen, enz) dan smelt het laagje rijm op het gras, dan verdampt de ochtenddauw, dan straalt de zon eens zo sterk... dan gebeurt iets waar je zelf bij zou moeten zijn...

Dank je wel Scouts 26... jullie zijn mega-super-geweldige wereld-kanjers! Fantastisch om jullie te ontmoeten...

Vrolijke groet,
Eef

De beelden : scouts 26 in actie

vreedzaamprotesttegenzwerfvuil op Facebook

de rode kool

2012-01-12T21:52:00.001+01:00

Wat een mens op straat vindt, het is soms te gek voor woorden. Vandaag een rode kool. Toegegeven, geen ferme joekel maar toch een kleine, kogelronde -onmiskenbaar rode- rode kool... tussen de struiken gegooid.

Ik heb hem laten liggen. Hij woog te zwaar. En het is organisch moet je maar denken. Vergaat een paar decennia sneller dan een koffiebeker of een petfles...

Een vriendelijke oude man op de fiets houdt halt en wijst vriendelijk naar mijn rolcontainer. "Dat heb ik meer dan 12 jaar gedaan" zegt hij enthousiast "leuk om te doen en je leert er heel wat mensen mee kennen". Ik beaam volmondig. "Maar ik geef u één tip" vervolgt hij glimlachend "er u nooit nie kwaad in maken". Ik lach, want ik weet precies waar hij op doelt. Wanneer hij wegrijdt, herhaalt hij nog eens : "u er nooit nie kwaad in maken". Zwerfvuilruimers onder één, het blijft mij verbazen, hoe goed dat aanvoelt als we elkaar tegen komen.

Begint het toch niet plots te druppelen. Gr-¨$%£+* ommelste grommelste grommel. Op zo'n opruimronde word je een aantal keer op de proef gesteld. Je raapt naast zwerfvuil ook antwoorden van straat. Antwoorden op vragen als : "ben ik nou zo'n watje of wat?" "Ben ik daar nu vies van?" "alé, wa ga ik hier mee doen?" "Regen! terugkeren of doorgaan?" Dat soort dingen. "U er nooit nie kwaad in maken" Nee, inderdaad... (en hup met de glimlach verder).

Want die paar druppels zijn vervelend akkoord... mistroostige wolken, de affiches die door de regen van mijn container beginnen weken, een blik dat tegen de grond kletst en een gulp schraal bier over je schoen... Of een platgereden blik (dat zijn de ergste, ik zeg het u) dat je in 7 pogingen met je grijper van het asfalt probeert te pellen. Of met je schoen in een je-weet-wel-wat trappen...

Maar dat is van generlei tel meer wanneer een vriendelijke man je zijn sympathie komt betuigen en speciaal van zijn fiets afstapt om een praatje te slaan of wanneer kleine kinderen 5 keer omkijken naar wat ik doe. Of dat er plots luid geclaxonneerd wordt aan de verkeerslichten omdat de eerste automobilist in de rij zich wezenloos staart op mijn prikactie. Soms zie ik mensen hun hoofd draaien om te kunnen zien wat er op de andere kant van de container geschreven staat. Dan draai ik hem eens bereidwillig naar hen toe. Onderwijl verder ruimend want de flow tussen mij en mijn grijpstok en mijn container is intussen volautomatisch. Ik heb een collega in Nederland - Peter- en die plukt zwerfvuil met een grijpstok al fietsend... al fietsend! Kan je nagaan... * Ik neurie ook altijd extra hard. Niets is mij te gek om nadrukkelijk te tonen hoe vrolijk ik hier van word :))

Vrolijke groet,
Eef

* een filmpje van Peter op de fiets kan je via deze link bekijken : http://www.youtube.com/watch?v=eEw9BCa1l4o

van de peukentube en de plakkerige suisse...

2012-01-09T13:05:00.000+01:00

Zaterdag 7 januari 2012 : het eerste opruimtochtje van het nieuwe jaar. Vers opgeblonken rolcontainer : check! Nieuw rolletje vuilzakken : check! Blauwe lucht : check! Clean-up spirit : check!
Een nieuwigheidje op de rolcontainer is de doorzichtige tube waarin ik opgeraapte peuken stop. Die blijven daar dan in zitten tot de tube vol is. Benieuwd wanneer het zootje zal beginnen gisten...

de eerste sigarettenpeuk gaat in de tube...

Ik heb via het wonderlijke wijde web goeie contacten met een aantal zeer ijverige zwerfvuilruimers in Florida en in Australië. Geweldige madammen! Zij rapen peuken op het strand. Eén voor één. Enkele honderdduizenden(!!!) per maand. Eén van hen raadde mij aan de peuken NIET met de blote hand aan te raken. In de filter van zo'n peuken zitten toxische stoffen die nog schadelijker worden naarmate ze beginnen te verteren door contact met water of een vieze grond bijvoorbeeld. Ik zeg u : met een afvalgrijper peuken rapen is een aansterkertje voor engelengeduld. Tot nu raapte ik zelfs geen peuken. "Geen beginnen aan!" dacht ik. Maar uit diep respect voor mijn collega-ruimers aan de andere kant van de wereld wou ik het toch eens proberen. Ik vertel u wel nog eens een ander keertje over hun ontzaglijk goeie werk...

Terug naar afgelopen zaterdag. De mannen van de vuilkar reden rond om de straat-vuilbakken te legen. De chauffeur zwaaide al van ver. Hij maakte met drukke gestes duidelijk - wijzend op mijn container - of ze mijn afvalzak konden meenemen. Ik gebarentaalde terug dat dat zeer vriendelijk aangeboden was maar niet nodig. Ik was immers nog maar pas op weg. Ook de man achterop de truck zwaaide in het voorbij rijden met zijn vrije arm. Het maakt mij altijd zo blij om die mannen tegen te komen. Een beetje collegiale erkenning over en weer is hartverwarmend. De zon scheen ineens nog harder. Of was dat mijn verbeelding?

de vers gewassen container - af en toe gaat ie eens in een geurig sop

Op mijn tocht passeerde ik aan een klein bakkerijtje. Toen de bakkerin mij zag passeren, kwam ze naar buiten gerend met in haar uitgestrekte hand een wit zakje met daarin een 'suisse' koffiekoek. Ik was zo verbouwereerd van haar sympathieke gebaar dat ik alleen maar kon stamelen 'dank u, dank u'. Ik wou eigenlijk van haar een foto nemen maar voor ik iets terug kon zeggen, was ze al weer naar binnen. Ook naar haar gebaarde ik dan door het etalage raam mijn erkentelijkheid. Als dank plukte ik nog wat sigarettenpeuken van haar stoep.

de suisse koek zo groot als een soepbord...

Eén man kwam naar me toe en zei : "madammeke, u doet dat geloof ik grondiger dan die mannen van 't stad want die doen da nie zenne met zo'n grijpstok". Ik zei dat ik geloofde dat die mannen van 't stad enorm hun best doen en dat ik heel veel respect heb voor hun werk en dat er geen beginnen aan is om als stadsdienst zo meticuleus met een grijpstok het hele district uit te kammen. Maar ik was toch blij met zijn compliment... :)

Aan het kruispunt van de Nieuwdreef stonden een aantal auto's te wachten aan het rode licht. In één ervan zaten vier bejaarde dames die heel erg vrolijk begonnen te zwaaien. De ene wierp kushandjes naar me, de andere stak een duim omhoog en articuleerde breedlachend : D AAAA N K JE WWWW E LLLL! Haha, dat zijn zo'n zalige momenten... moeilijk te beschrijven.

de vangst van zaterdag 7 januari 2012

Intussen raakte de container al behoorlijk vol. 1 zak restafval opgehaald en een halve zak pmd.
Nog wel wat te gaan tot 1 ton.... maar de kop is er af...

Tot gauw,
Eef

The game is on!

2012-01-04T18:33:00.000+01:00

Nieuwjaars voornemens, het is me wat...
Dit is dus de mijne. Direct een redelijk kaliber... een zogenaamde 'zware' jongen.
1 ton lichter, komt dat zien. Ik wil mijn leefomgeving (dus de ruime buurt rond mijn eigen huis) dit jaar 1000 kilo lichter maken. Verlossen van peuken, troep en blikjes, flesjes, rommel en plastiek.

En dat eigenhandig met mijn twee handen en mijn afvalgrijper.

De regels zijn simpel :

1) zwerfvuil daaronder valt alles wat op straat ligt en daar niet hoort
2) sluikstort wordt niet meegerekend bij dit ton. Sluikstort wordt gemeld aan de sluikstortlijn en door hen verwijderd
3) het ton zwerfvuil wordt omgerekend in aantal zakken dat we ophalen. Eén bomvolle (speciale rode) vuilzak weegt om en bij de 7 kg. De uitdaging is om 150 zulke zakken bijeen te rapen. Dan komen we eigenlijk aan 1050 kg maar dat laat een marge voor een zak die eventueel wat minder zou wegen dan 7 kg. Bovendien sorteren we pmd (plastiek flesjes en blikjes) apart uit in blauwe pmd-zakken en die gaan we niet meetellen bij de telling want ik ga niet elke zak beginnen wegen. Een volle pmd zak weegt bovendien bijna niets. Weet je wat, de deal is, het pmd afval ruimen we er gratis en voor niets bij op zonder het mee te tellen. Ik ben in een genereuze bui :)
4) wat wordt opgehaald bij een gezamenlijke actie georganiseerd door Vreedzaam Protest Tegen Zwerfvuil mag mee worden geteld bij het ton.

Alle avonturen rond deze uitdaging zijn te volgen op facebook : www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil

Wat denk je? Eitje of onhaalbaar?

Strijdvaardige groet,
Eef

een spic & span 2012

2012-01-01T18:30:00.001+01:00

Het nieuwe jaar netjes beginnen. Onze trouwe zwerfvuil-rolcontainer eens goed in het sop gezet. Is nu weer spic&span. Glimmend van goesting om terug vele kilometers de straten over te rollebollen in vreedzaam protest tegen troep, sluikstort en zwerfvuil.

We zijn er klaar voor. Ik kan niet wachten. De eerste dag van het jaar. Nu regent het toch wel pijpenstelen zeker... Ach wel, ik ben er vrij gerust in... Heel gauw trekken we weer de straat op. Benieuwd wat we dit jaar allemaal gaan verzamelen...

Hoopvolle groet,
Eef

ps : van harte een gelukkig Nieuw Jaar... wat zijn jouw groene voornemens dit jaar? Zou heel leuk zijn als je het ons liet weten... hier of op vreedzaamprotesttegenzwerfvuil@hotmail.com. Bedankt!

2011

2011-12-26T12:48:00.003+01:00

Lieve lezers,

2011 loopt op zijn laatste benen. Eindejaarsperiode... tijd van overschouwing, mijmering en polls, lijstjes, top-10's en goeie voornemens.

Ik kan moeilijk in woorden vatten wat het afgelopen jaar 2011 voor mij betekend heeft. Ik geloof dat het je maar heel weinig overkomt dat je door het zien, lezen, horen van iets in je hoofd het kwartje voelt vallen. Dat je iets begrijpt, iets fundamenteels. Niet alleen begrijpt met je hoofd, maar dat het dieper inzinkt. Naar je hart. Dat je iets beseft.

Ik voel nog precies de bibberige vibe van de eerste opruimavond met mijn partner Gerben op 28 augustus 2011. Tegen valavond. Voor het eerst de straat op om zwerfvuil te ruimen. Na die eerste paar stuks vieze blikjes en plastiek flesjes is niets nog hetzelfde gebleven. Een memorabele avond als voorbode van een roller-coaster avontuur...

Als een passie je ineens bij de lurven grijpt, dan zul je het geweten hebben :)

Ik heb in de afgelopen vier maanden van dit jaar meer nieuwe mensen leren kennen dan in alle tien jaar daarvoor. Ik weet hoe het komt. Ik kom nu zelf naar buiten. Met een verhaal. Een project. Ik wil iets vertellen. Enkel de paar mensen die mij zeer goed kennen, weten welk een enorme stap dat is, voor mij persoonlijk, voor hoe en wie ik ben. Ik durf mensen te benaderen, zowel op straat, als op het wereldwijde web. Ik ben geïnspireerd door een never-ending story. Begeestering gekoppeld aan daadkracht kan bergen verzetten. De wereld is open gegaan door mij open te stellen voor iets totaal nieuws. En ziedaar ontwaakte in mij een groene ridder (of jonkvrouw) ;-)

Begin dit jaar was ik nog niet vertrouwd met termen als plastic soup, marine debris, garbage patch, microplastics. Niet vertrouwd met prachtige projecten als Kleanworldwide, Stichting Vrijwillige Zwerfvuil Opruimers, Opsinjoren, Gaathetzomee.nl, Plastic Whale enzovoort. Intussen heb ik twee blogs en twee facebook pagina's over het onderwerp. Eén Nederlandstalig : deze blog gekoppeld aan onze Nederlandstalige facebook pagina
en sinds een uurtje ook een Engelstalige blog (peaceful protest against litter op blogger.com) gekoppeld aan onze Engelstalige facebook pagina

Dus het opruimen van een paar stuks zwerfvuil is intussen uitgegroeid tot een soort beweging. Op drie momenten wist ik dat we goed zitten op weg naar een beweging : toen we onze gedrukte t-shirts gingen afhalen :), toen mensen op de community pagina mijn project begonnen afkorten in een vier-letter woord :) en toen ik op de verzendknop drukte van mijn eerste bestelling visitekaartjes voor vreedzaam protest :)

Voor 2012 wens ik dat Vreedzaam Protest Tegen Zwerfvuil nog meer een 'beweging' wordt met meer volgers en meer helpende handen, meer mensen die ook dat dieper besef krijgen dat we de planeet echt in puin helpen door de schijnbaar onstopbare tredmolen van consumptie en vervuiling, dat immens dierenleed veroorzaakt, uitputting van bronnen en troep, troep, troep en nog meer troep (sommige beelden die ik in mijn zoektocht dit jaar heb gezien die scheurden mijn hart in duizend stukkken).

Het allermooiste zou zijn ergens over straat lopen en iemand voor mij door de knietjes zien gaan om een stuk zwerfvuil op te rapen, een eindje met zich mee te dragen en het in de vuilbak te gooien. Dat zou - wel ach (diepe zucht) - ik weet het niet, dat zou hèt wow-moment zijn van het jaar. Dus iets moois om nog naar uit te kijken...

De troep van een ander, lieve lezers, ik heb er een heel ander zicht op gekregen... :)
En wauw, nooit geweten dat het mij zo bij mijn nekvel zou grijpen om nooit meer los te laten...

Bovenal wens ik u in 2012 => P A S S I E. Ga voor uw passie, laat u door niets of niemand tegen houden. Droom, verzin, fantaseer een betere wereld... en trek dan naar buiten om het werkelijkheid te laten worden. Want jij kan het, wie anders? Wacht niet op een ander om de wereld een fijnere plek te maken. Jouw bijdrage is onmisbaar. Alle kleine beetjes helpen... ab-so-luut :)

Raak geïnspireerd, raak betrokken en dan gebeurt er iets magisch... ik weet het zeker :)

Lieve groet,
Eef

heldere vragen - inspirerende antwoorden

2011-12-13T17:57:00.002+01:00

Hoe kan je laten lukken wat JIJ wil dat lukt?

Het lijkt een hersenbreker van formaat maar het antwoord is eigenlijk heel simpel. Door te vragen.
#Durf te vragen is een Nederlands antwoord op alle mogelijke vragen. En dat in de meest letterlijke zin. Mensen van allerlei rang en stand, van uiteenlopende opleiding of beroepservaring, van de meest diverse interesses of achtergronden komen in kleine groepjes bij elkaar voor een rondje goeie ouwerwetse brainstorming. Het opzet is tegelijk simpel en geniaal. Het brein van ieder van ons zit vol met bubbelende ideëen, bruisende fantasieën, triljoenen trillende netwerken van zinderende kennis. Tegelijk loopt een dag om van prangende vragen, dilemma's, problemen, issues, breinbrekers... massa's kleine en grote projecten die we willen opzetten maar niet weten hoe. Dromen die staan te dringen om gerealiseerd te worden maar hoe er in 's hemelsnaam aan te beginnen... zucht.

En daar komt #durf te vragen in het verhaal. Verzamel een aantal mensen, laat hen hun vraag helder naar voor brengen en laat dan de rest van de groep los op deze vraag. En wat er dan gebeurt? Iets magisch. Echt waar. Ik was er zelf bij. Laatst in Antwerpen. In iemand zijn living. Op de uitnodiging per mail stond het adres : In de Living, Dodoensstraat Antwerpen. Ik dacht : zou het echt? En inderdaad. Huiselijk bij elkaar met 6 volslagen onbekenden in iemand eigen woonkamer. Na een korte inleiding kwamen de tongen al gauw los want iedereen popelt natuurlijk om zijn of haar bijzondere project uit de doeken te doen en de koortsachtige vraag die hem of haar slapeloze nachten bezorgt. Mensen met een passie. Dat werd meteen duidelijk. Genoeg passie om de stap te zetten naar een durf te vragen-sessie. Een passie voor kunst. Voor schoenen. Voor holistische therapie. Alle mogelijke vragen kunnen aan bod komen. De vraag werd op een blad papier geschreven en op de muur geplakt. Iedere deelnemer kreeg een pakje post-it blaadjes en mocht naar hartelust antwoorden, ideëen, tips voor de vraagsteller opschrijven en deze op de vraag op de muur kleven. Na een twintigtal minuten kon je jouw eigen vraag terug van de muur nemen en wel zo'n 30 geposte ideëen, wilde tips, linken, contacten die je collega-breinstormers voor jou hebben bedacht.

Super toch :)

Wat mijn vraag was?

Hoe maak ik van vreedzaam protest tegen zwerfvuil nog meer een 'beweging'...

De antwoorden? Humm, die houd ik nog even in beraad voor spoedige uitvoering. Wordt vervolgd.

Meer weten over durf te vragen? Hieronder kan je hun filmpje bekijken. Hun website is www.durftevragen.com. Het gaat om een Nederlands initiatief zoals gezegd maar ze zijn volop bezig dit lumineuze idee ook in Vlaanderen uitbreiding te laten vinden.

En vergeet niet... durf te vragen... je zou ervan versteld staan welke antwoorden er kunnen komen en wat jij daar dan verder weer mee kan om jouw droom te realiseren. Succes!

Groetjes,
Eef

Durf te vragen youtube filmpje
#durftevragen of #dtv op twitter

Buurt Opruim Moment 3 december 2011

2011-12-04T16:12:00.001+01:00

Wat gebeurt er wanneer je iets in gang zet? Dan komt er iets in beweging! Dat is logisch, hoor ik u denken. Maar toch. Ook al is het logisch, het is en blijft toch heel bijzonder.
Met buren kan je bergen verzetten... Echt, ik heb het zien gebeuren.

Afgelopen zaterdag hadden we ons Buurt Opruim Moment. Uitnodigingen in de bus van buren, een poster aan het raam, beetje publiciteit via Facebook en dan... afwachten. Dagen op voorhand naar het weerbericht kijken. Op alle zenders want het zou toch maar eens ergens in ons voordeel kunnen uitvallen... Maar dag na dag toonde een grauwe grijze wolk met miezerige druppels op het scherm. "windvlagen van mogelijk 80km/u", voorspelde Frank vrolijk. Ook bij Sabine viel geen beter nieuws te sprokkelen...

"Zelfs al stortregent het, WIJ doen de straat" orakelde mijn vriendje strijdvaardig. Om kwart voor twee begonnen we het actie-materiaal buiten uit te stallen : 7 afvalgrijpers, 6 borstels, 4 vuilblikken, een rolletje vuilzakken, 4 paar handschoenen en één rolcontainer. Het druppelde. Toen alles gereed stond, stopte het en het heeft de hele Buurt Opruim middag geen drup meer geregend.

De eerste helper die komt aangewandeld, dat is altijd zo'n magisch moment. Het tovert een glimlach op je gezicht. En je hart smelt een beetje. Felix in zijn overall. Dan kwam ons kleinste buurjongetje buiten piepen in zijn veels te grote fluo vest. Trots als een gieter met het bordje : pas geveegd. De papa en mama en broers er achteraan gewapend met nog meer materiaal. Om twee uur stipt gingen nog meer voordeurtjes open. Dat moment lieve mensen, dàt moment is moeilijk te beschrijven. Dat mensen zich achter iets scharen, in beweging komen, aangesproken door iets dat jij hebt gezegd of dat jij hebt getoond. Ik kan het vaak niet eens geloven terwijl het zich voor mijn ogen voltrekt. Schrobbende, vegende, lachende, ruimende, grappende, sinterklaas-liedjes zingende buren die het risico op een plensbui of een windhoos op de koop toe nemen om hun steentje bij te dragen aan een propere buurt en aan een vreedzaam project tegen zwerfvuil.

Lisa in haar roze botjes en de mini-borstel die nog boven haar uit torende, Mohammed en Ismaël die plots kwamen meehelpen toen we voor hun huis passeerden. Erik, Gerben, Tessa, Jeroen, Pieter, Caroline... allen broederlijk verenigd in de strijd tegen een enorme berg natte herfstbladeren. Iemand sleepte een kruiwagen aan om de loodzware zakken te verplaatsen. En zo stonden op het einde van een heerlijk middagje in de buitenlucht veertien (14!) bomvolle vuilzakken op een rijtje voor onze gevel. Klaar om opgehaald te worden door de diensten van stadsreiniging. Die avond heb ik nog vaak een blik door het raam geworpen (niet letterlijk) om onze zakken in de gaten te houden... vervuld van een trots en warm gevoel...

Met buren kan je bergen verzetten... Of had ik dat al gezegd?

Proficiat en dank aan allen voor het harde werk! En aan alle sympathisanten die halt hielden om bewonderend, geamuseerd, nieuwsgierig te kijken... je bent van ganser harte welkom om de volgende keer mee in beweging te komen.

trotse groetjes,
Eef

BOM op 3 december 2011

2011-11-23T17:42:00.001+01:00

Op zaterdag 3 december droppen wij weer een BOM in Merksem.

Het tweede Buurt Opruim Moment. Opruimen, vegen, onkruid trekken om het straatbeeld op te frissen met liefst zo veel mogelijk buren...

Er zijn mini-bezems besteld voor de kleinste helpertjes :)

Hopelijk wordt het een succes, zoals de vorige editie eind oktober...

groetjes,
Eef

het blad valt in Merksem

2011-11-18T09:54:00.001+01:00

De herfst wat een mooi seizoen, vindt u niet? Op straat hoor ik een hele hoop gezeur van mensen over blaadjes op straat. Ze storen zich eraan. Soms meer dan aan zwerfvuil heb ik de indruk. Wat is er mooier dan een ritselend, krullend, kleurend blad dat na maanden van bewezen dienst zich ootmoedig op de grond laat dwarrelen. Er zit iets heel nederigs in zo'n herfstend blad. De cyclus van de natuur. Alles wat de natuur creërt, kan ze ook weer zelf verteren...hoe geweldig is dat? Een recyclage-kampioen. Behalve blaadjes op een stenen stoep natuurlijk... Daar komen vegers aan te pas. Of aluminium blikjes en peuken... die lust de natuur ook niet. Daar kan ze geen humus-pap van brouwen.

Deze morgen hoorde ik het schrrsch schrrrsh van harde borstelharen op de stoep en het ratelen van container-wieltjes (mijn oor is er op getraind intussen) en daar was hij dan in levende lijve : de stadsdienst-bladveegman.

Die mannen hebben nu hun topseizoen en weten niet waar eerst gesprongen met veger en blik. Heb hem een drankje aangeboden en mijn welgemeende dank om de straat te vegen (gisteren had ik toevallig zelf al het zwerfvuil van straat geruimd, dus hoeven ze nu alleen nog blad te vegen). Ik vroeg ook of ik hem mocht fotograferen... want wat kunnen mensen toch zeuren zeg dat er blaadjes liggen en wanneer die mannen van de stad eindelijk komen om ze op te ruimen... Hoop dat iedereen in al die oplettendheid en kritische beschouwing ook zal zien hoe proper het er op het einde van de dag bij ligt... Of wandelt men daar dan achteloos aan voorbij?

Een zachte herfst, een goeiendag, een bedankje... het leven kan zo gul zijn.

Respect!

achtingsvolle groeten,
Eef

kraantjeswater of coca cola...

2011-11-12T11:02:00.001+01:00

Ik vind onderstaand artikel in Psychologie magazine zeer inspirerend :

Wat vind jij van moraalridders?
(klik op de link om het artikel te openen)

Wat vind jij zelf van morele rebellen? Mensen die anders doen dan de massa... Inspirerend of irritant?

goedge"muts"te herfstdag - 18°C

2011-11-10T21:11:00.001+01:00

Er op uit voor een lange "prik"-actie. Er was veel volk op straat want het was prachtig weer. Mensen haalden kindjes op van school... goedgemutst. Maar geen muts te bekennen in dit geval, geen sjaals of handschoenen. 10 november en het kwik klom tot 18°. Wat hebben we vandaag geleerd? Wel een pak eigenlijk. Dat de beste verhalen op straat te rapen zijn bijvoorbeeld (samen met weer heel veel troep). Een aantal mensen vegen naarstig de bladeren bijeen voor hun eigen deur maar bij het eerste beste zuchtje wind komt alweer een nieuwe lading aangewaaid. Bovendien hangen in de paar bomen in onze straat nog massa's groene bladeren... dus de meeste bladval krijgen we nog cadeau als de herfst eens echt goed wil inzetten.
Kleine Ismaïl stond in de deuropening met een grote glimlach. Ik zwaaide en hij zwaaide terug. Ik vroeg of de school al uit was maar vandaag ging hij niet naar school zei hij. Hij moest naar de dokter. Dit jongetje heeft mijn hart gestolen... al weken geleden toen hij op een zondag in een druilerige regen op mij kwam toegestapt en vol kinderlijke verwondering zei : "maar mevrouw, moet u ook op zondag werken?" wijzend op mijn rolcontainer. Toen probeerde ik uit te leggen dat ik dit vrijwillig doe omdat ik het graag doe niet omdat het mijn werk is voor centjes en toen zei hij - ik zweer het, een kind van 6 of 7 jaar - "maar mevrouw, das toch helemaal niet eerlijk dat u dat helemaal alleen moet doen!".


deze 'kleurrijke' flyer heb ik meermaals mogen oprapen vandaag...

Twee mensen op de hoek van de straat houden halt om mij nieuwsgierig te observeren. Ze wachten geduldig tot ik hen nader met mijn rolcontainer en de man vraagt : "is dit iets nieuws?" Ik maak altijd tijd voor een praatje want het doet mij plezier dat mensen interesse tonen. Meestal zijn ze ook aangenaam verrast met mijn verhaal dat ik vrijwillig zwerfvuil ruim in de buurt. Tot voor 2 maand kende ik amper iemand in onze straat bij naam. Nu groeten buren her en der. Ze zwaaien lachend of roepen iets bemoedigends. Heb op mijn tocht wel 40 keer "fijn weekend" gewenst... ook aan onbekende passanten. Het laadt mijn batterijen weer helemaal op. Heerlijk in de frisse buitenlucht, een oogje in het zeil houden in onze buurt, zorgen voor een propere straat. Aan het einde van de straat woont Saïd. Ik weet pas sinds vandaag hoe hij heet. Hij zag mij opruimen en haalde prompt ook een bezem tevoorschijn om zijn stoep te vegen. Hoe geweldig is dat? Hij bood mij gastvrij iets te drinken aan. En zo raakten we aan de praat. Hij woont sinds 5 jaar in de straat. Ik ook, heel toevallig. Hij kent niet zoveel buren. Sommige buren die hij groet, groeten niet terug... Hij wordt binnenkort grootvader. Dat soort dingen mag je horen... als je wil luisteren. Ik denk dat niemand er gelukkiger van wordt om achter z'n eigen geveltje te blijven zitten en angstig af te wachten wanneer de crisis, de recessie en het einde van de wereld op ons dak gaan vallen. De beste verhalen zijn op straat te rapen. En dat zwerfvuil... dat raap ik er graag bij.

herfstige groet,
Eco-eef


opgehaald op donderdag 10 november 2011			volle zak gewoon zwerfafval + een halve zak PMD-afval = 2 uurtjes ruimen

Stap voor stap naar minder afval: gastartikel: Het duurzame dilemma

2011-11-09T15:00:00.000+01:00

Stap voor stap naar minder afval: gastartikel: Het duurzame dilemma:

Dit artikel schreef ik in het kader van de duurzame week (No Impact Week 2011) op vraag van collega (zwerf-)afvalstrijder Ben. Het volledige artikel kan je lezen op zijn blog :

http://minderafval.blogspot.com

veranderen, hoe doe je dat?

2011-11-01T20:13:00.000+01:00

Een bewogen week... Eerste gezamenlijke opruimactie was een succes. Eerste kleine pasjes in de twitter-wereld. Veel nieuwe leuke en inspirerende contacten zowel dicht bij huis als verder-af ... internationaal ...Nederland is ook het buitenland, ja-ah :)
Ben gevraagd om een gastartikel bijeen te pennen voor een gelijkgestemde blog... Bloos :)
Ben genomineerd voor de ietwat ludieke edoch zeer ernstige DuurzameVrouwenLijst. O ja!
Ingeschreven op de online inspiratie-motivatie cursus van 7 waves for sustainable change.
Aan het denken gezet over mijn eigen actie van vreedzaam protest tegen zwerfvuil. Ik ben begonnen twee maand geleden en ik kan niet geloven wat er al allemaal "in beweging" is gekomen in die korte tijd. Ikzelf ben niet meer dezelfde als wie ik was aan het begin. En ik moet even denken of dat nou een griezelige of zielsverheffende aangelegenheid is... Ik kan het eigenlijk gewoon zelf nog niet goed geloven geloof ik.
Die eerste stap was zo simpel : raap een stuk zwerfvuil op (grote inspirator : Peter Smith van Kleanworldwide) en vanaf dat moment was niets meer hetzelfde. Het heeft iets in gang gezet dat niet meer te stoppen is en waarom zou je ook? (het willen stoppen bedoel ik)
Overal ontmoet ik nu mensen die ik daarvoor nog nooit had opgemerkt (ze waren er nochtans wel...). Het is alsof het ene draadje zich weeft met het andere tot één prettig bouncend web dat trilt en webbert en gonst van inspiratie en onderlinge stimulans. Niemand doet meer of anders dan een ander (ook al doen we allemaal verschillend). Het doel is gezamenlijk.
En het begint mij te dagen dat het doel is :

VERANDERING

vlinderachtige groet,
Eco-eef

eerste collectieve actie met de buren

2011-10-30T20:30:00.000+01:00

Wie mij ooit nog komt zeggen dat één individu geen verandering in gang kan steken, mag rechtsomkeer maken... Wie ooit nog wil beweren dat iets kleins niet iets groots kan worden, heeft nog nooit een initiatief gelanceerd...
Deze middag met eigen ogen mogen zien hoe een oproep in de buurt om samen een pleintje te verlossen van zwerfvuil en troep zo'n enthousiaste navolging kreeg...
U ziet het in het filmpje.
Eén wordt twee, twee wordt vier, vier wordt acht... of hoe vreedzaam protest kan inslaan als een bom...

BOM in Merksem

voor de nieuwe bezoekers van de blog

2011-10-25T19:33:00.000+02:00

dag lieve mensen,

Voor degenen die pardoes op deze blog vallen, misschien even een woordje uitleg.
Mijn naam is Eef. Ik woon in Antwerpen en ik stoor mij mateloos aan zwerfvuil. U ook?

Sinds 29 augustus 2011 heb ik geprobeerd om die negatieve energie om te zetten in positieve actie. En jawel, het is als met brandstof in een motortje... de vonk sloeg over, de machinerie zette zich in gang en in die korte periode van amper een paar weken is er vanalles - maar dan ook vanalles- in beweging gekomen.

We doen zwerfvuilopruimacties (we : mijn vriend en ik) in onze buurt "gewapend" met een afvalzak, een opgepimpte zwerfvuilrolcontainer (zie foto's verderop) en een afvalgrijper, alias de 'prikstok'. We spreken mensen aan op straat om de dialoog rond zwerfvuil in het algemeen en in onze buurt in het bijzonder in gang te zwengelen. We melden sluikstorten aan de sluikstortlijn. De avond voor de ophaling van het huisvuil houden we een oogje in het zeil of alles netjes wordt aangeboden op het trottoir (dat bv het oud papier stevig bijeen is gebonden zodat het niet de straat op waait). We prikken massa's zwervende items. We delen raamposters uit van de actie indevuilbak.be (zie verder op deze blog).

Ik ben deze blog gestart om te berichten over onze avonturen op straat en we hebben intussen ook een communitypagina op facebook (www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil). Vreedzaam protest omdat het niet de bedoeling is om met een opgeheven vingertje naar iedereen te gaan wijzen en te zeuren en te klagen maar om echt gewoon zeer letterlijk het goeie voorbeeld te geven in opperste pacifisme :-)

Kortom de locomotief is in gang en er is geen weg meer terug (zou ik ook niet willen!). Een toffe bijkomstigheid is dat ik naast (en door) het zwerfvuil ruimen zeer veel boeiende mensen ontmoet en leer kennen, zowel op straat als via het wereld wijde web. Heel veel personen zijn op eigen houtje of in een groter verband bezig met zwerfvuilproblematiek. Want iedereen stoort zich eraan... maar het vergt moed en wilskracht om effectief ook actie te ondernemen.

En ach, u mag het rustig van mij aannemen... het is geeneens een opgave want eens je je eerste blikje van de straat hebt geprikt, wil je alleen maar meer, meer, MEER... en voor je het weet, heeft het zwerfvuil-opruimvirus je stevig te pakken (+ je houdt een verkoudheidje op afstand want je bent lekker buiten in beweging). Kortom, niets dan voordelen dus...

Loopt u ook al een beetje warm?

strijdvaardige groet,

Eco-eef

ps : heeft u sympathie voor onze belangenloze actie en zit u op facebook? dan zou het heel fijn zijn als u fan zou worden van onze pagina "vreedzaam protest tegen zwerfvuil". Dank je wel xxx

birthday video/verjaardagsfilmpje...

2011-10-25T17:00:00.000+02:00

twee maand vreedzaam protest tegen zwerfvuil

de vangst van zaterdag 22 oktober

2011-10-23T19:45:00.000+02:00

Wij komen nooit met lege handen terug ;-)
Helaas...


een dikke blauwe handdoek...


volle conservenblikken...


een nieuw soort snoepjes? want de route langs de school lag bezaaid...

Stella Maris Merksem

2011-10-19T15:47:00.000+02:00

Sinds een aantal weken nu trek ik één keer per week rond het uur dat de school uitgaat naar de campus van Stella Maris in Merksem. Uiteraard met mijn onafscheidelijke rolcontainer. De reacties van die scholieren zijn geweldig. Terwijl ik lustig aan het zwerfvuil-grijpen ben, hoor ik achter mijn rug dingen fluisteren als : "amaai, die doet da vrijwillig of wa?" en "chapeau". En dan draai ik mij soms om en glimlach liefjes en dan krijg je echt een warme glimlach terug. In mijn hoofd speelt dan helemaal niet van : "wie maakt hier zo'n troep?" of "hoe is het mogelijk?" Ik geniet alleen maar met volle teugen, zowel van het opruimen als van de uitgesproken of non-verbale reacties. Soms vraag ik hen gewoon hun mening : "wat vinden jullie hier nu zelf van?" of ik toon hun de verzamelde troep in mijn rolcontainer en vraag wat ze daar van vinden.

Platgereden blikjes zijn het moeilijkste om op te rapen. Daar moet ik soms tot tien keer weer grijpen en proberen of met mijn voet het blikje op zijn kant schuiven om het met mijn afvalgrijper te kunnen beetpakken. De leerlingen die dan rustig staan te keuvelen of op hun liefje staan te wachten, houden mij dan in de gaten. Ze zien mij tien keer opnieuw hetzelfde stuk vuil proberen te pakken te krijgen (no way dat ik het met mijn handen aanraak...) en dan probeer ik mij voor te stellen wat ze denken... Ik sta vaak zelf verbaasd van mijn eigen engelengeduld om papiertje per papiertje, sliertje voor sliertje op te prikken. Ik denk dat ik vandaag pas eerst heb beseft wat het is. Het brengt een soort diepe vrede in mij. Het geduld en diepe betrokkenheid als nederige tegenhanger van de onverschilligheid waarmee afval achteloos wordt neergegooid of achtergelaten. Wat ik doe is - voor wie goed kijkt - de vreedzame aanklacht tegen een mentaliteit van onverschilligheid. En onderwijl ruim ik het op (maar dat lijkt bijna bijzaak, als u begrijpt wat ik bedoel). Ik hoop dat ik door mijn geduldige, vreedzame acties mensen even kan laten stilstaan. En dat doen ze ook... want sommigen staan mij soms wezenloos aan te staren in opperste verbazing...

Een aantal scholieren van Stella Maris kwamen mij uiteindelijk vervoegen want "voor straf" moesten ze de stoep opruimen. En het lag weer netjes. Voor even. Tot de volgende groep leerlingen met 'strafstudie' de bezem volgende week overnemen.

helpende handen...

VOOR...

NA!

de 1000ste bezoeker

2011-10-17T13:32:00.002+02:00

Proficiat, u bent de 1000ste bezoeker op deze blog...

Maar u krijgt geen prijs, helaas ;-)
We hebben vandaag de kaap gerond van 1000 hits op deze blog. Misschien geen 1000 individuele of unieke bezoekers maar toch 1000 bezoekjes die zijn gebracht aan deze pagina's. Het stemt mij zeer blij dat ik op deze manier en via deze weg de 'opgeruimde boodschap' bij heel veel mensen kan verkondigen...

De hele zwerfvuil-problematiek is een ingewikkelde zaak, weet u. Er komt heel wat bij kijken op heel veel verschillende niveaus. Mentaliteit ("wij moesten vroeger niets op straat gooien madam of we kregen een draai om ons oren"). Milieubewustzijn (hoe past het neergooien van troep in het grotere plaatje van de verloedering van onze planeet). Ethiek (waarom doe ik wat ik doe? wat is mijn bijdrage aan de oplossing van het probleem? Word ik verondersteld andermans vuilnis op te rapen? Het is niet van mij... van wie is het dan? enz) Maar ook politiek (hoeveel vuilbakjes en waar te plaatsen? hoeveel budget voor veegrondes van de reinigingsdienst). Het wordt een werk van lange adem... maar we zijn er mee bezig en met uw hulp komen we er wel want alle kleine beetjes helpen.

Daarom zou ik iets willen vragen op deze feestelijke dag van 1000 hits...

Raapt U wel eens iets op van straat? Iets dat daar is neergegooid door iemand anders?
Vindt u dat het niet uw taak is om het op te ruimen? Vindt u het gênant om te bukken en het op te rapen?
Ik vind het interessant wat mensen antwoorden op die vraag. Ik stel die vraag dan ook aan iedereen die ik
tegenkom op straat tijdens mijn zwerfvuil-opruim-tochtjes...

Ik hoop dat ik u misschien ooit (of binnenkort, of nu?) kan overtuigen om het eens een keertje te doen.
En wie weet, krijgt u dan de microbe ook te pakken :)

Hartelijk dank voor het lezen van de artikels, het bekijken van de foto's en filmpjes en het mee helpen verspreiden van de opgeruimde boodschap!

Feestelijke groet,
Eco-Eef

sluikstort in de Ardennen

2011-10-15T11:49:00.001+02:00

Zoals eerder te lezen op de blog hebben we een open brief gestuurd aan de heren en dames schepenen en aan de burgemeester van Erezée in de Ardennen om het sluikstort aan te klagen dat we hebben gevonden in hun bossen. We hebben hen ook het filmpje laten zien dat we gemaakt hebben (zie link hieronder). Tot op heden hebben we nog geen enkele reactie van hen terug gekregen...

oh oh ardennen

(shifttoets ingedrukt houden + klikken op de link)

alles wat we al hebben verzameld (een overzicht) / a month worth of cleaning up...

2011-10-12T12:56:00.000+02:00

met twee handen

2011-10-10T11:16:00.001+02:00

Overal ter wereld zijn mensen enthousiast en creatief bezig om het probleem van zwerfvuil een halt toe te roepen met de bescheiden middelen die ze ter beschikking hebben. Je hebt maar twee dingen nodig : wilskracht en één paar handen. Wilskracht om een start te maken. Om te besluiten : nu is het genoeg, ik steek zelf de handen uit de mouwen. Wilskracht om je deur uit te stappen, gewapend met een (plastiek) tasje of een zak en je twee eigenste handen (later kan je nog de grotere middelen inzetten zoals afvalgrijpers en rolcontainers en zo ;-)). Wilskracht om je gêne te overwinnen, te bukken of te knielen en je eerste stuk zwerfvuil van de straat te plukken. Eens dat punt voorbij, gaat het vanzelf. Eén wordt twee, twee wordt drie stuks en voor je het weet ben je niet meer te houden... Maar het hoeft ook niet zo extreem. Het hoeft niet obsessief. Zelfs nu en dan iets oprapen wat je op je weg of je wandeling tegen komt, maakt al een wereld van verschil. En dank je daarvoor... dat je dat (al) doet :)

Ik wil jullie graag hier iets laten zien over een organisatie in Australië. Het heet TwoHands Project. org en het heeft mij volledig gecharmeerd door zijn eenvoudige en directe no-nonsens boodschap. Clean-up yOUR world- anywhere, anytime. Je hoeft niet ver te lopen, je hoeft niet ver te kijken. Zie je zwerfvuil, ruim het op. Je omgeving wordt er properder door... en je hart maakt een sprongetje van blijdschap en trots.
Gewoon doen! Succes...

Bij de foto's : sympathisanten ruimen een half uurtje op op een plek naar keuze. ze verzamelen het bijeengeruimde afval voor een foto bij het blad met de slogan van de organisatie : 30 minutes - 2 hands - 1 beach (of 1 street of 1 park enzovoort). Dit levert heel kleurrijke foto's en een ontstellende berg aan troep.
www.facebook.com/twohandsproject.org

de idyllische Ardennen...

2011-10-03T21:49:00.001+02:00

Wij waren afgelopen zaterdag en zondag een weekendje in deArdennen. U kent dat wel... Even genieten van de zon, de bossen, de rust. Ereven tussenuit knijpen. Weg van het zwerfvuil-opruimvirus en desluikstortmelden-obsessie... We zagen schitterende landschappen, prachtigepaddenstoelen, kabbelende riviertjes. En toen tot onze grote consternatie ookdit. Zie onderstaande foto's en laat net als wij uw mond wagenwijd openvallenbij zoveel niet te vatten stupiditeit...

Zwerfvuil en sluikstort is van alle tijden maar ook van alleregio's en landschappen. Van alle communauteiten en gemeenschappen. Ik ben vastzo naïef te denken dat goede mensen geen mooie landschappen ruïneren door ditsoort onbeschrijflijke obsceniteiten feitelijk. Ja, ik ben zo naïef. En gelukkigmaar want dat houdt mij aan de gang om rommel op te ruimen...

Als niemand onderstaande rotzooi opruimt, dan ligt dit erbinnen een miljoen jaar nog hé mensen. LETTERLIJK!!!

Ik haal straks mijn beste Frans eens boven voor een briefaan één of andere lokale overheid of krant in de provincie Luxemburg.

hiep hiep hoera!

2011-09-29T12:57:00.000+02:00

Vandaag vieren we een eerste verjaardag. 1 maand concrete actie tegen zwerfvuil.
We mogen voorzichtig gewagen van de eerste resultaten.
In de allereerste plaats : heel veel stuks zwerfvuil die nu niet meer op straat zwerven en rollen of meewaaien met de wind en uiteindelijk belanden in de plastiek soep. Ze zitten veilig ingesnoerd in een vuilniszak en hebben intussen hun weg gevonden via vuilniskar, verbrandingsoven of recyclageproces.

Onze straat oogt opvallend schoner en daar krijgen we positieve reacties over van de buren. Als ik nu over straat loop op weg ergens naar toe dan kan ik de grote glimlach op mijn gezicht niet wegsteken. Vanbinnen in me hoor ik een soort vrolijk en trots gejuich (je kent dat wel).

In deze eerste maand hebben we ook geïnvesteerd in het verkennen van internet op zoek naar filmpjes, publiciteitsmateriaal over zwerfvuil en het netwerken met andere 'activisten' en verenigingen. Het was een zoektocht die steeds meer verbazing opriep. Hoeveel mensen op zoveel verschillende manieren bezig zijn met het strijden voor de goeie, schone en opgeruimde zaak. Hoeveel er gebeurt op een micro-niveau (de eigen buurt poetsen) tot het grote plaatje van het milieu en onze planeet. Het heeft in mij persoonlijk een ommekeer teweeg gebracht. Het laat mij niet meer los. Ik heb de oorspronkelijke frustratie over vieze straten en zwerfafval kunnen omzetten in een positief vuur en energie. Als er een dag passeert zonder opruimactie dan begint het echt serieus te kriebelen om zeker de volgende dag weer de hort op te gaan... Dus ook de contacten en commentaren van mensen op straat, passanten, sympathisanten maar ook alle onbekenden die via facebook of de blog of mail of youtube reageren, zijn een hart onder de riem.

Dit wordt een werk van lange adem. Dat hadden we na onze eerste opruimactie (nu een maand geleden) al door. Maar de energie die je ervoor terug krijgt omdat je weet, voelt en ook ziet dat je iets goeds doet en een concrete bijdrage levert... dat is niet te beschrijven.
Ik kan het alleen maar iedereen aanraden. Je hoeft niet met een gepimpte rolcontainer de straat op te trekken. Maar zo nu en dan eens een blikje of flesje van straat plukken en het in de vuilbak gooien. Ik durf er om wedden dat het niet bij één stuks blijft...

Dank voor alle reacties, tips, steun en sympathie! We gaan dapper door.

strijdvaardige groeten,
Eco-eef

origineelste sluikstort van de maand

2011-09-28T16:39:00.000+02:00

Deze wil ik u toch niet onthouden.
Was het een man die van zijn werk kwam en zijn blauwe thermoskan nu echt spuugzat was?
Een dame misschien met pijnlijke voeten door de knellende zwarte schoenen?
Was het een werkman of een verkeersleider die zijn oranje gestreepte verkeerskegels aan de wilgen wou hangen?
Iemand was ook uitgekeken op zijn of haar plastiek doosje met champignons die naar hun aardse (zwarte) staat begonnen terug te keren.
Wat denkt u?

De compositie en samenstelling van het sluikstortje was op zijn minst een beetje hilarisch...
Weet u, eigenlijk is het best schaterlachen geblazen ook al is het vaak om te janken.
Ik verlies m'n goeie humeur er niet bij. Bovendien zijn die dames van de sluikstortlijn altijd zo vriendelijjk als ik hen bel om een klein meldinkje te doen.

O ja, toen ik terugkwam van mijn ronde waren de twee oranje kegels weg (de rest lag er nog). Misschien toch iemand die het nut inzag van hergebruik. Zo krijgt troep ergens anders nog een tweede (derde, vierde) leven...

zonnige groet,
Eco-eef

de vangst van 28/09

2011-09-28T16:27:00.001+02:00

Een uitgebreide wandeling doorheen de buurt van Houthulststraat, Kluizevelden, Gagelvelden en zijstraten leverde een buit op van een halve zak pmd en drie kwart zak restafval. Vandaag bijzonder veel positieve, opgewekte en montere, opbeurende, sympathiserende en motiverende, aangenaam verraste en stimulerende reacties op straat gesprokkeld. Zou er toch al iets op een minimini schaaltje aan het bougeren zijn?

de buit van vandaag...

think, think, think

2011-09-27T12:47:00.001+02:00

with every step we take in life, we make a decision. Even about the smallest little detail. But those little details in every day choices can make a huge difference in the big picture of life. Of our own life, that of other peoples, animals and wild life. Think about what we are doing on a day-to-day basis...

my pimped-up, chromed-out garbage mobile!

2011-09-25T20:19:00.001+02:00

lieve mensen,

Het was een heerlijke dag! De mensen schenen, de zon was vrolijk. En vice versa. Iedereen goed gezind, iedereen de straat op. De gedroomde gelegenheid om mijn pimped-up, chromed out garbage mobile in het straatbeeld te introduceren... En succes verzekerd! Kinderen kwamen op mij af met de kreet : "EeEe, wasda?" Een oud vrouwtje op het bankje in het park zei : "amaai, moete gulder de zondag ook werken?" (ik lijk dus net een echte vuilnisophaalvrouw :)). Ik zei : "nee madam, ik doe dat geheel vrijwillig."

Het goeie voorbeeld slaat aan en wekt veel sympathie en nieuwsgierigheid. Een andere vrouw bedankte mij wel twee keer om het vuil op te ruimen. Ik werd alsmaar beter en beter gezind en mijn garbage mobile was aan het einde van de middag bijna niet meer vooruit te trekken van het gewicht : van één halfvolle pmd-zak en één volle zak van gewoon afval.

Deze dag is niet onopgemerkt voorbijgegaan. En mijn versierde rolcontainer is ook niet onopgemerkt voorbij gekletterd (wat een herrie maakt dat ding :)). Kortom : deze dag telt mee.

Make every day count! Be the change you want to see in the world...

Vrolijke groet,

Eco-Eef

samenwerking met Opsinjoren

2011-09-22T13:40:00.000+02:00

Opsinjoren in Antwerpen ondersteunt initiatieven van bewoners om van de buurt een betere plek te maken. Dat kan gaan om buurtfeesten, een bbq, een speelstraat in de vakantie... Alles wat buren samen en met elkaar kunnen doen om de sociale cohesie te bevorderen (zoals dat dan zo mooi heet). Opsinjoren ondersteunt eveneens een 700-tal straatvrijwilligers in Antwerpen. Mensen die op eigen initiatief, in hun eigen tijd de buurt willen proper houden, krijgen daarvoor het nodige materiaal. Je beslist zelf hoeveel en hoe vaak je poetst of zwerfvuil ruimt. Wij hebben een witte rolcontainer gekregen en rode zakken om de troep die we verzamelen aan te bieden bij de huisvuilophaling. We kregen ook een rode regenjas en een geel fluo vestje en een grijpstok. Deze materiële ondersteuning helpt ons om onze individuele acties gaandeweg uit te breiden naar andere gelijkgestemden of enthousiaste buren.

ik bel naar de sluikstortlijn om dit op te ruimen...


Gerben met onze Opsinjoren regenjas en raamposters in de hand van Indevuilbak.be

We zijn deur-aan-deur raamposters gaan uitdelen bij onze buren in de straat...


van eigen makelij... op basis van de aanhangborden die nu overal hangen "merci om trager te rijden"...


onze raamposter van Indevuilbak.be

wij gaan verder...

2011-09-22T01:27:00.001+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=j6vzR6gnThM

Veel kijkplezier!

ze zijn te lam...

2011-09-21T16:01:00.001+02:00

Op mijn sprokkelronde vandaag (gewapend met mijn nieuwe witte rolcontainer en fluo hesje van 't stad) kwam ik een mevrouw in een rolstoel tegemoet. Ze zag mij met mijn grijpstok peuteren in het struikgewas, ze hield halt in haar rolwagen en riep mij toe in 't plat Antwerps : "da zin ier nogal voalzakken hé madam, ik zen beschoamd in hun ploats. Er mankeert niet aan hun bienen en toch zin ze te lam om het in de voalbak te smijten".
Daar had ik nu eens echt niets van terug...

Op mijn tocht heb ik kennis gemaakt met de buurttoezichter in onze straat. Mo. Mo op zijn fiets. Visitekaartjes uitwisselen... Ik zei hem dat even verderop iemand zijn pmd-zak had buitengezet voor ophaling. Maar vandaag was geen pmd-ophaling. Hij zou gaan aanbellen. Toen ik na mijn ronde terug voorbij het huis passeerde, was de pmd-zak binnengehaald... (fijne zucht).

Even verderop in de straat kwam ik drie mannen tegen van de stadsreinigingsdiensten. "Jow ier sé de collega's". Ik zei hen dat ze onze straat niet meer hoefden te doen want daar was ik net doorge-tornadoëd. Dat vonden ze schitterend. De ene - Luc- vertelde dat hij al meer dan 20 jaar bij de stadsreiniging werkte en al heel wat afval bijeen had gezien. Hij toonde mij prompt zijn ouwerwetse veegborstel met harde, bruine haren. "Deze is nog maar een maand oud en de haren worden al korter van het afslijten van al het vegen". Intussen kwamen zijn twee collega's erbij staan. Zij in hun oranje werkbroek met hun veegborstel. Ik in mijn gele hesje met mijn afvalgrijper. Samen op de hoek van de straat. Awesome! Ze vonden het een geweldig verhaal. "En je doet dat vrijwillig?" bleef de ene maar herhalen. "Amaai, respect. Je helpt ons mee. Merci". Ik zei : nee, jullie bedankt, jullie doen dit elke dag, ik maar af en toe.

De algemene teneur op straat is overwegend negatief. Wat betreft de problematiek van zwerfafval. Ieder ander heeft het altijd gedaan. De jongeren zijn vaak kop van jut. "Die school hier achter den hoek, madam". Of de roma op het einde van de straat. Eén man kwam mij tegemoet en opperde : "dat is toch dweilen met de kraan open wat u doet". Ja beter dweilen met de kraan open dan helemaal niet dweilen. Beter iets doen dan niets doen. Ik glimlach iedereen vriendelijk toe en wens ze vrolijk goeiendag. Mijn goed humeur kunnen ze er niet onder krijgen. Want ik weet achter welke goeie zaak ik sta. Plus het geeft mij een super-opgeruimd gevoel. In mijn binnenste en als ik even later door een propere straat kan wandelen. Heerlijk!

Onverwoestbare groeten,
Eco-eef

iets te vieren...

2011-09-15T13:58:00.000+02:00

lieve sympathisanten,

Ik ben met mijn opruimbeweging gestart op 1 september jongstleden. Dat is dus een goeie 2 weken. Op die tijd heeft deze blog intussen een 320-tal hits. Ons eerste youtube filmpje werd een keer of 30 bekeken. Op facebook hebben we een domeinnaam kunnen registreren die iedereen nu kan zien en aanklikken of kan vinden via google.

www.facebook.com/vreedzaamprotesttegenzwerfvuil

Ik zou bijna nog de zes vuilzakken vergeten vermelden die we in die tijd hebben bijeen geraapt. En de 9 sluikstorten die gemeld zijn aan de sluikstortlijn. Oja en alle fijne reacties en contacten die uit deze groene actie voortvloeien.
Het woord verspreid zich cyber-matig en de overtuiging groeit gevoelsmatig.

Hip hip mini-wave.

Samen kunnen we het schoon houden. Het kost echt géén moeite.

Groene groet,
Eco-eef

de vangst van vandaag 13 september 2011

2011-09-14T13:59:00.000+02:00


onze pmd ronde...

wie dumpt nu een volledige watermeloen op straat???


op een uurtje een volledige zak vol

blijven lachen :)

blikjes en plastiek flesjes vormen het grootste deel van iedere vangst...

zoek de wc-borstel...

de happy grijper...


deze zakjes zijn gemeld aan de sluikstortlijn

wat mensen allemaal neergooien, daar staat je verstand stil bij...

we hoeven nooit ver te wandelen...

flashmob...

2011-09-13T16:54:00.000+02:00

de vangst van vandaag 10 september 2011

2011-09-10T19:19:00.000+02:00

bij de start...

Energy is relatief... blijkbaar niet meer de energy om het na het opslurpen ook netjes tot aan de vuilbak te dragen...

na twee uur ruimen in anderhalve straat, mijn ventje torst de buit...

Diet coke muis

2011-09-10T19:00:00.000+02:00

vandaag gevonden bij opruimactie...

Mijnheer Wouters 77 jaar - zwerfvuilvrijwilliger

2011-09-10T18:48:00.000+02:00

Vandaag onder een mild ochtendzonnetje op pad met zak en grijper. Op weg naar de Van Aertselaerstraat in Merksem voor een poetsactie van de Opsinjoren. Ik dacht : "Weet je wat, onderweg pluk ik hier en daar nog wat vuil weg in mijn eigen straat". Helaas werd het 'hier en daar' zo'n beetje overal. Alleen al in onze straat (het is een lange straat, had ik dat al gezegd?) was ik na een uur nog niet aan het eind... Op een bepaald moment betrapte ik mijzelf op een schrijdende processie met de bekende 'bij-trek-pas' als in een soort seniorenvolksdans. Kortom het schoot niet op. Om de vijf centimeter viel wat te rapen. Intussen werd de afvalzak zwaarder en zwaarder en ik had nog een end te gaan...
Uiteindelijk haalde ik de Van Aertselaerstraat (een paar straten verder). Daar aangekomen was een kleine, bejaarde man met een geel fluovestje met een borsteltje op een lange stok de voegen tussen de stoeptegels aan het schrobben. De obsessie voor properheid kent verschillende dimensies zo blijkt. De man keek verrast op van zijn priegelwerkje toen hij me zag aankomen en glimlachte van oor tot oor toen ik bij hem halt hield met mijn afvalgrijper in de hand. Groene zielen onder elkaar dat schept meteen een band. Deze straatvrijwilliger, kwiek en monter, geboren Philippus Wouters in het gezegende jaar 1934, maakte mij meteen deelgenoot van zijn halve levensgeschiedenis zoals alleen oude mensen een roekeloos vertrouwen kunnen stellen in de eerste de beste voorbijganger die halt houdt. Hij houdt al 20 jaar de straat proper en slaat daarbij geen dag over. Zijn volgehouden inspanning had hem al een artikel in de gazet opgeleverd. Hij wees op zijn raam. Daar hing een totaal afgebleekt krantenartikel, onleesbaar vergeeld. Daarboven hing een reuzenposter van indevuilbak.be. Ik vroeg of ik hem mocht vereeuwigen op foto voor op mijn site. Hij ging prompt in de houding staan met de bezem in de aanslag. Hij vertelde dat hij in het leger was geweest en ook bij de scouts. Daar was het volgens hem allemaal begonnen. Het inprenten van gehoorzaamheid en dienstbaarheid, deugden en waarden, de handen uit de mouwen steken. 20 jaar zwerfvuil ruimen in weer en wind. Twee keer per dag, knikt hij enthousiast. Om 6 uur 's morgens en nog eens 's avonds om 9 uur. En de voegen vegen tussendoor. Ik maakte mij de bedenking of Mijnheer Wouters ooit had gehoord van de grote plastiek soep in de oceanen. Vast niet. Ik zweeg wijselijk. Voor hem was de drijfveer een kwestie van dienstbaarheid en deugdzaamheid. Respect!

Mijnheer Wouters in actie

Opsinjoren

2011-09-08T13:07:00.000+02:00

Contact gehad met een mevrouw van de Opsinjoren. Ik mag volgende week op gesprek om te bekijken hoe we zwerfvuilacties in Merksem kunnen aanpakken. Ze zegt dat in Antwerpen een duizendtal 'zwerfvuilvrijwilligers' aan de slag zijn die in hun eigen straat en buurt opruimen.

We zijn dus niet alleen...
Opsinjoren kan vanuit het district opruimacties ondersteunen met fluo vestjes, afvalgrijpers en afvalzakken! Dan houdt niets ons nog tegen...
Wordt vervolgd!

Hoopvolle groet,
Eco-Eef

Plastiek visschen in Amsterdam

2011-09-05T22:05:00.000+02:00

Zo maar eventjes 250 zakken met afval hebben deze enthousiaste gelegenheids-vissers gisteren uit de Amsterdamse wateren gevist...

goeie buren = een propere straat

2011-09-04T19:59:00.000+02:00

Vandaag er weer op uit getrokken. Met bezem en blik wou ik bijna zeggen. Met onze spiksplinternieuwe afvalgrijper dus. Geweldige uitvinding! Drie 'prik-acties' deze week hebben de volgende hoeveelheid zwerfvuil opgeleverd : 1 volle pmd-zak en 1 volle zwarte vuilzak. De echte sluikstorten - daarmee bedoel ik degene die niet te tillen zijn of degene waardoor de zak al meteen bomvol zit - die laat ik liggen, daarvan neem ik een foto en die mail ik dan door naar de sluikstortlijn in Antwerpen. Heb deze week 6 sluikstorten gemeld en dit enkel en alleen in een klein boogje rond ons huis. Maar goed, terug naar deze namiddag. Gerben en ik de straat op. Target : het nabijgelegen park. Voor we in het park waren hadden we al een ferme buit bij elkaar geklipst. We hebben ook heel wat voorbijgangers aangesproken om een praatje te maken. Het is boeiend om te horen wat iedereen over 'het probleem' te zeggen heeft. Ze noemen ons initiatief 'chique' en 'nodig' en 'sympathiek'. De algemene teneur is : "meer mensen zouden het moeten doen". Gevraagd naar hun eigen wegwerp-of opraapgedrag beamen veel mensen dat ze niet snel geneigd zijn iets wat een ander op de grond heeft gegooid zelf op te rapen... 'behalve als het vlakbij de vuilbak ligt'. Wat ook opvalt is dat het verantwoordelijkheidsgevoel ophoudt bij de grens van het openbaar of publiek domein. Voor hun eigen huis vinden mensen het 'normaal' om troep te ruimen maar eens in een wijdere boog rond hun huis, stelt men het al taak van de ophaaldiensten.
We zijn in twee straten gekomen waar werkelijk niets maar dan ook niets op straat lag. Onze mond viel echt open. Zeker na de kilo's en kilo's die we deze week getorst hebben. De prijs van de properste straat gaat deze week dan ook met vlag en wimpel naar de Erwtebloemstraat en Runcvoort in Merksem. Een aantal buren die we daar spraken, gaven te kennen dat hun straat een groot gemeenschapsgevoel heeft (samen bbq-en op straat, een Speelstraat voor de kinderen) en dat daardoor ook een soort verantwoordelijkheidsgevoel leeft bij de buren van hun straat. Hoe 'anoniemer' de straat, hoe lager de drempel om troep te dumpen en hoe hoger de drempel om de troep op te rapen. Dit laatste is maar mijn eigen invulling. Ik weet het niet. Maar het is super om met wildvreemden op straat hierover van gedachten te wisselen.

Hieronder zien jullie een aantal van de door ons eerst gekiekte en daarna geprikte voorwerpen

Op de onderste foto zie je de vangst van vandaag verzameld op weg van en naar het park en in het park zelf.

Ik wens jullie een schone start van de week en tot gauw,

Groene groet,
Eef

Wil jij dit op je bord?

2011-09-04T13:02:00.002+02:00

Als ik dit zie, begin ik te wenen. Van intens verdriet, van machteloze woede. Als bij een soort rouw. Om iets dat verloren is gegaan. Om iets dat we zelf met z'n allen hebben gecreëerd uit domheid, uit verspilzucht, uit gemakzucht, uit onwetendheid, uit naïeviteit, vanuit welke beweegreden dan ook.
En wat nu? Dat is de vraag van ... niet van één miljoen maar van 6 miljard. NIEMAND kan hier zijn hoofd van wegdraaien. Wat doe ik om dit mee te veroorzaken? Wat doe ik om dit mee een halt toe te roepen? Dat zijn de twee vragen die je in je gewone dagdagelijkse routine kan laten meespelen. Niet op een demoraliserende, demotiverende, deprimerende manier maar vanuit de insteek dat het binnen het bereik ligt van één ieder van ons om door middel van kleine veranderingen, meer milieu-vriendelijke keuzes een verschil te maken in positieve zin. Niets doen is geen optie meer! Ab-so-luut niet.

Zie je plastiek rondwaaien, ronddwarrelen of rondtollen op straat? Raap het op. Want het waait, warrelt en tolt daar niet doelloos!!! Het is op zijn weg naar deze dikke, vette, hallucinante soep...

Samen houden we het schoon.

Groene groet,
Eef

sorteren is kinderspel...

2011-09-03T20:38:00.000+02:00

sfeerbeelden onderweg donderdag 1/9/2011

2011-09-02T14:27:00.000+02:00

Als het kriebelt, moet je... rapen

2011-09-02T14:15:00.000+02:00

Gisteren begon het al weer te kriebelen... Begin deze week waren Gerben en ik dus onze straat opgetrokken om zwerfafval te ruimen. Onze tijdsinschatting zat toen volledig mis. In die zin dat ik dacht : 'ah op een kwartiertje zijn we rond'. Maar een kwartiertje werd een uur (het is een lange straat...) en we waren niet 'rond' want we hadden slechts één kant van de straat kunnen doen. Dus ik dacht : volgende week doen we de overkant. Maar ai dat was dus gerekend zonder "DE KRIEBEL". Vandaar dat ik gisteren terug gewapend met een zak en een plastiek handschoen met mijn mini mini mini onderneming de hort ben opgegaan. De plastiek handschoen gaf mij meteen een gewetensvolle schop onder mijn groene kont want ik wist dat ik die na afloop ook in de vuilnisbak zou gaan dumpen. Maar om nou met mijn blote handen in de troep te gaan dabben dat leek mij geen aanlokkelijk vooruitzicht...

Gehurkt in de goot, met mijn plastiek vingers in de troep lijk ik wel een forensisch laborant op zoek naar sporen van een misdrijf. Zo is het ook wel een beetje, alles welbeschouwd. Voorbijgangers kijken mij raar aan. Degenen die kijken, bedoel ik. Sommigen draaien hun hoofd alsof ik iets heel beschamends aan het doen ben. Haha, geweldig! Ik groet dan heel luid : 'goeieavond' en zwier een beetje achteloos met de bomvolle zak aan mijn arm die half openhangt en bijna niet te tillen is. Sommigen loensen volgens mij zelfs een beetje met een bozig oog alsof ik iets 'steel' dat niet van mij is. Alsof ik dit doe omdat er wel een soort geldgewin zal achter schuilen of een andere verwerpelijke intentie ... want wie zit nou op een mooie septemberavond vrijwillig in de goot met plastiek vingers in de troep??? ... Juist. Als iemand ietwat nieuwsgierig glimlacht, stap ik er op af. Ik gun hen een blik in de verzamelde straatrelieken en vraag hen wat ze daar van vinden. Het is interessant om de mening te horen van de mensen in de buurt. Eén man zag mijn fototoestel en zei : "als je mooie foto's wil van veel afval, dan moet je eens naar die (...)-straat gaan...

Trouwens, mijn lieve ventje heeft een grijpstok besteld en die hebben we binnenkort. Hoi.
Onze eco-francise wordt dan in één klap handiger, praktischer, zichtbaarder en hygiënischer.

Groene groet,
Eco-Eef

In De Vuilbak.be

2011-09-02T13:16:00.000+02:00

Heb je ze ook al zien rijden? De stadsbussen met de grote reclame van indevuilbak.be? De Vlaamse Overheid roept ons allen op om voor eens en voor altijd af te rekenen met zwerfvuil. Je kan tonen dat je het eens bent met de boodschap "zwerfvuil is niet meer van deze tijd" door een raamposter op je raam te hangen met een gepersonaliseerde boodschap voor jouw straat of buurt. Bijvoorbeeld : Dank zij u blijft het proper in deze wijk of Dank zij u blijft het proper in de Stationssstraat of voor mijn stoep of op dit plein.

Het is heel eenvoudig. Je surft naar www.indevuilbak.be. Links bovenaan de startpagina staat : "maak uw eigen affiche"... eh voilà, je bent gelanceerd :) Toon je buren en de passsanten in je straat of buurt hoe JIJ er over denkt.

Groene groet,
Eco-Eef

http://www.indevuilbak.be

ps : de buren in Merksem krijgen er van mij persoonlijk ééntje huis-aan-huis geleverd :)

The plastic Bag

2011-09-01T12:59:00.000+02:00

Meesterlijke mockumentary over de magische tocht van een plastiek zakje. Phenomenal...

Onze eerste vangst... opgehaald dinsdag 27/8 in onze straat

2011-09-01T12:01:00.000+02:00

Hoe het allemaal begon : 1 september 2011

2011-09-01T10:35:00.000+02:00

ZieZo. Mijn eerste blog is een feit.

Zwerfvuil Is Echt Zo Onaanvaardbaar, vind je dat ook niet? Onaanvaardbaar. Onnozel. Maar ook Oerstom. Onesthetisch. Onbetamelijk. Onrespectvol. Overlast. En volksergernis nummer 1 volgens verschillende peilingen.

Ik woon in Antwerpen. Dus dat is een hele kluif voor de ophaaldiensten, de vuilkar, de witte tornado's en de poetsteams. Een hele kluif qua oppervlakte die moet worden bestreken, qua aantallen inwoners die moeten worden bediend, qua hoeveelheid vuilnis en troep.

Maar wat gebeurt er na de shift van de vuilnismannen? Tussen twee witte tornado's of buurtpoetsacties in?

Doe es voor de gein een test. Als je je eigen deur uitstapt. Hoeveel meter moet je stappen voor je de dichtstbijzijnde vuilnisbak tegenkomt? Ik kan u uit proefondervindelijk onderzoek zeggen dat dat bijvoorbeeld in Antwerpen behoorlijke afstanden zijn. Dat is dus niet uitnodigend voor mensen om hun brikjes, kauwgumpapiertjes, energiereepwikkels of bierblik een eind mee te zeulen.Maar het is geen excuus uiteraard om het dan maar ergens neer te strooien.

de sprong in het onbekende...

Ik begon op den duur een beetje te stikken in frustratie en te zwelgen in eco-coleire tot het kwartje viel om al die energie te gebruiken als brandstof voor positieve actie.

Dus op maandag 29 augustus 2011 ben ik begonnen. Met mijn eerste prikactie. Op weg naar metro en trein ben ik hier en daar iets beginnen oprapen. De eerste verdwaalde plastiek zak moest ik een heel eind meedragen tot -juist- de dichtstbijzijnde vuilnisbak.

Wie doet nou zoiets, vraag je? Bukken en het vuil dat een ander gedumpt heeft oprapen? Wel, het enige dat nog onnozeler is dan troep op straat te dumpen is het te negeren, er overheen te stappen, je hoofd te draaien en niets te doen.Want zodra het papiertje op straat dwarrelt, de plastiek zak zich in de berm vlijt, zodra het blikje zijn aluminium hoofd tegen de stoep stoot en het peukje de straatstenen vervoegt dàn wordt het een zaak van ons allemaal.

groene groet,

Eco-Eef